سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

373

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

قوله : و تجب ايضا باسبابه : يعنى باسباب وجوب حج . قوله : الموجبة له : ضمير در [ له ] به حج عائد است . قوله : لو اتفقت لها : ضمير مستتر در [ اتفقت ] به اسباب راجع است . قوله : و تزيد عنه : يعنى اسباب موجبه عمره از اسباب حج زيادتر و بيشتر است ، بنابراين ضمير مستتر در [ تزيد ] به عمره و ضمير [ عنه ] به حج عائد است . متن : و يشتركان أيضا في وجوب أحدهما تخييرا لدخول مكة لغير المتكرر ، و الداخل لقتال ، و الداخل عقيب إحلال من إحرام ، و لما يمض شهر منذ الإحلال ، لا الإهلال . شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : از امورى كه بين حج و عمره مشترك است اينست : كسى كه قصد ورود و دخول به مكه را دارد بنحو وجوب تخييرى حج يا عمره بر او لازم است مشروط باينكه از افراد ذيل نباشد : 1 - دخول و ورودش به مكه بطور مكرّر واقع شود . 2 - در مكه به منظور قتال و جنگ داخل شده . 3 - بعد خروج از احرامى به آن داخل شده كه از زمان بيرون آمدن از احرام تا به اكنون يك ماه نگذشته است . قوله : منذ الاحلال لا الاهلال : كلمه [ احلال ] به معناى محلّ شدن و خروج از احرام است ولى [ اهلال ] عكس آن يعنى محرم شدن است و حاصل مراد مرحوم شارح اين است كه ملاك انقضاء يك ماه از زمان محل شدن از احرام قبلى تا احرام بعدى است نه از